Iets over privacy (waar ik wel en niet over schrijf)

Nope, dit gaat niet over het privacybeleid ten opzichte van jou, mijn lieve bezoeker! Dat valt namelijk samen met mijn cookiebeleid. Ik wil hier een woordje schrijven over de privacy van mij en mijn geliefden – en dus welke censuur ik ga toepassen op de gehele site.

Algemeen

Waar het in het algemeen heel kort op neerkomt is: deze site is van mij en gaat over mij. Natuurlijk stip ik wel eens iemand uit mijn omgeving aan (zij horen immers op één of andere manier bij mij), maar deze mensen en mijn relatie met hun is niet waar dit blog over gaat. Daarom zul je ze weinig zien.

Dat klinkt vet saai of egocentrisch, maar echt: ik lees genoeg ontzettend leuke blogs waar vrienden en familie nauwelijks wordt genoemd. Denk bijvoorbeeld aan Karenz.nliliveformydreams.com of northflix.nl. Ze hebben allemaal hun eigen mate van privacybeleid – Karen van Karenz noemt wel namen en laat heel sporadisch een foto zien, Saskia van iliveformydreams laat geen foto’s van anderen zien en noemt geen namen, en Northflix heeft nieteens haar naam bekend gemaakt en laat ook geen foto’s van zichzelf zien.

Toch zijn hun blogs supertof – en echt waar, er zijn er nog veel meer! Laat je dus niet afschrikken door de vele tekst over ‘wat ik niet laat zien’, want het is echt zo erg niet. Ik wil er gewoon duidelijk over zijn, en aangezien ik weet dat er vragen over komen wil ik ze graag voor zijn.

In geschrift

Ik blog met heel veel liefde, want ik houd veel van schrijven. Schrijven gaat me ook beter af dan praten. Daarom moet ik erg oppassen dat ik niet teveel aan het lullen ben. Als het over mezelf gaat ben ik vrij open – ik kies er immers zelf voor van alles het internet op te slingeren. Toch zit ook hier een grens aan.

Drie grenzen

Ten eerste ligt mijn grens daar waar die van een ander begint. Aangezien iedereen een andere grens heeft doe ik niet moeilijk: ik vertel gewoon niks, noppes, nada. Over geen enkel ding waar wie dan ook mee te maken heeft. Dan kan ik namelijk niet per ongeluk de fout in gaan, bijvoorbeeld dat ik schrijf dat Jantje een mooi huis heeft gekocht op dorpsstraat 1 in Lutjebroek, terwijl hij dat niet tof vindt. Omdat ik toevallig was vergeten dat Pietje dat wel oké vindt, want ja… Jantje en Pietje lijken ook zo op elkaar!

Ten tweede ligt die grens bij wat voor mij goed voelt. Ik heb vroeger best veel online gezet, maar dat geeft anderen blijkbaar een vrijbrief om je keihard te veroordelen – niet alleen op wat je online zet, maar ook op hoe je eruit ziet en welke kleding je draagt. Dan is hun argument: ‘als je op internet gaat weet je dat je beoordeeld wordt.’ Dat is een kulargument, want als ik op straat loopt roept ook niemand random in mijn gezicht dat ik dik en dom ben (afgezien van een paar ‘stoere’ veertienjarige puberende puistenkoppen). Internet is een verlenging van de openbare ruimte, maar er gelden blijkbaar andere regels. Goed. Prima. Maar als jij toch vindt dat je mag zeggen wat je van me vindt (snap je ‘m nog?) vind ik dat ik mag kiezen wáár jij iets van mag vinden.

Ten slotte bewaak ik die grens door te bedenken “zou deze persoon het mogen weten?” Dan houd ik een aantal mensen in mijn achterhoofd: mijn moeder, een random vreemde op straat, een toekomstig werkgever of collega, iemand die ik niet mag en iemand die mij niet mag (die laatste twee gaan verrassend vaak hand in hand). Het klinkt omslachtig, maar echt: er sneuvelt zoveel content omdat ik me er dan toch niet goed bij voel, dat dit een prima methode is.

Over mijn kind

Al die bovenstaande dingen gelden natuurlijk ook voor mijn kind, maar voor hem heb ik nog meer overwegingen waarom ik niets over hem specifiek wil vermelden. Ik vind het zelf altijd leuk om in iemands leven mee te kijken (bijvoorbeeld via vlogs, maar ook via blogs) en zo mensen te leren kennen. Daar horen doorgaans foto’s of video bij, maar ook de verhalen. Ik heb dus ook alle begrip voor mensen die dat aan mij vragen.

Helaas heb ik een andere keuze gemaakt: zowel voor op beeld als in woord. Ik vind het namelijk nogal wat om verhalen te gaan vertellen over mijn kind, of over de problemen die ik met hem tegenkom. Natuurlijk zal ik wel eens bloggen over de dingen waar je als ouder tegenaan loopt, maar ik vind het nogal intiem om een situatie volledig uit de doeken te doen. Als het gaat over mijn kind mag mijn kind (later) zelf de keuze maken om dingen gedetailleerder te vertellen (en of dat online of offline is mag hij ook helemaal zelf weten), of bijvoorbeeld aan iemand te vertellen “Ik ben Baby E. op dat weblog.” Ik vind dat ik niet het recht heb die keuze voor hem te maken. Het enige wat ik op het blog bekend maak zijn eerste letter, geslacht en geboortedatum.

In beeld

Mijzelf

Met het online zetten van mijn eigen hoofd heb ik tot op zekere hoogte geen problemen. Wel moet zo’n foto of video aan een aantal eisen voldoen. Bijvoorbeeld: het moet functioneel zijn, ik moet er enigszins fatsoenlijk op staan (verwacht geen bikinifoto’s van mij, hahaha) en ik vind het zelf ook fijn als ik er niet al te belabberd op uitzie.

Andere mensen

Familie en vrienden komen niet met hun gezicht in beeld. Dat vind ik niet nodig, vooral omdat zij er niet voor kiezen om op internet te komen. Wanneer iemand zelf zijn harses op internet zet vind ik het tot daar aan toe, maar ik doe het niet. Andersom vind ik het niet leuk als iemand mijn gezicht op internet plaatst, in elk geval niet zonder daar even iets over te zeggen. Als ik iets van ze plaats, dan is het gewoon een stukje, bijvoorbeeld een hand of voet, of een foto van achteren. Bij voorkeur probeer ik beeld-zonder-hoofd zo veel mogelijk te vermijden, want dat vind ik er altijd zo raar uitzien, maar ik zal er niet altijd aan ontkomen.

Ik vind het herkenbaar in beeld brengen van mensen een tricky zaak. Kijk bijvoorbeeld alleen al naar hoe ver ‘we’ nu al zijn met gezichtsherkenning. Dat gaat in de toekomst alleen nog maar verder. Ik vind niet dat ik het recht heb voor anderen te bepalen wat er van hen gevonden wordt – zowel letterlijk als figuurlijk. Beeld wordt steeds belangrijker, en de techniek gaat steeds verder. Denk bijvoorbeeld aan hoe ver ‘we’ al zijn met gezichtsherkenning, en dat wordt in de toekomst alleen nog maar meer en beter!

Uitzondering is als ik in contact kom met andere bloggers of andere min of meer publieke personen, bijvoorbeeld tijdens een meeting of iets dergelijks. Dan ga ik niet moeilijk doen met mensen uit beeld houden, en anderen hoeven er ook geen moeite voor te doen mijn hoofd te verbergen. Als ze maar respect hebben voor de privacy van mijn omgeving!

Mijn kind

Mijn kind (en toekomstige broertjes en/of zusjes) komen ook niet herkenbaar in beeld. Behalve dat Meneer S. dat niet tof vind, zit ik er zelf ook niet op te wachten. Wij zijn degenen die moeten waken over de veiligheid van ons kind. Je hoort zulke rare dingen die mensen doen met onschuldig beeldmateriaal! En zelfs als dat onzin is wil ik het risico er niet op lopen. Bovendien is het mijn taak mijn kind te begeleiden in zijn online leven – niet om het voor hem te maken. Als ik een kinderfoto van mijzelf plaats op mijn site of social mediakanalen, heb ik zelf de keuze in welke foto en waarom dan deze en niet die andere, maar ook in welk verhaal ik er (al dan niet) bij vertel. Die luxe heeft mijn kind niet als ik een foto van hem plaats.

En wie weet vindt hij het later wel erg jammer dat ik geen online dagboek van hem heb bijgehouden, zoals dat zo veel gebeurt tegenwoordig. Maar hij kan mij in elk geval niet verwijten dat ik die keuze niet voor hem heb gemaakt – mijn dagboek voor hem is offline, in een schrift, met zijn fotoalbums ernaast. Kan hij later zelf kiezen met wie en via welk medium hij welke stukjes van zijn verleden hij wil delen, en wat hij lekker voor zichzelf wil houden. Hij mag helemaal zelf zijn eigen imago bepalen – zowel online als offline.

Plaatsen

Ik doe ook mijn best om mijn omgeving niet op beeld te zetten als het om een privé-omgeving als een huis of een tuin gaat. Natuurlijk omdat Jan en alleman mijn adres en woonomgeving niet hoeven te kennen, dat ten eerste. Het noemen van de woonplaats is al meer dan voldoende, lijkt me. Ik geloof niet dat iemand er iets slechts mee wil doen, maar nogmaals: ik wil niet dat mijn kind te traceren is. Als ik iets stoms doe (en waarschijnlijk gá ik iets stoms doen) moet hij er niet op aangekeken worden.

Maar wat geldt voor buitenshuis geldt ook voor binnen. Een room- of hometour komt dus niet op de site, en ook geen roomtour van het kamertje van mijn kind. Uiteindelijk zet ik mijn eigen slaapkamer ook niet tot in detail online, dus waarom die van mijn kind wel? Mijn huis is mijn eigen eilandje te midden van die woelige wereld, de plek waar ik kan ontspannen en me kan gedragen zoals ik zelf wil. Misschien maak ik wel eens een blogpost over een hoekje of een specifiek item dat ik erg tof vind of waar ik iets nuttigs over kan vertellen, maar een overzichtsfoto van hoe mijn woonkamer erbij staat vind ik niet nodig.

Ik besef dat ik nu erg defensief over kom, maar zoals ik al zei: ik heb meegemaakt dat het internet ook niet zo leuk kan zijn en je huis en je spullen zijn natuurlijk heul erg persoonlijk. Ik voel me er gewoon niet prettig bij dat te delen, ter oordeel van Jan en alleman. Ik nodig de postbode immers ook niet binnen uit, dus waarom zou ik haar dan wel foto’s laten zien van welke bank ik heb of onder welk dekbed ik slaap? Hetzelfde geldt voor het internet, en al helemaal wanneer je kunt verwachten dat er commentaar op komt. Smaak is zo iets persoonlijks… Wanneer er teveel wordt getrold op internet wil ik me gewoon even kunnen terugtrekken zonder dat ik denk ‘o ja, dit fijne plekje is ook met de grond gelijk gemaakt.’

In woord

Vooralsnog zijn er nog geen concrete plannen (laat me eerst maar eens een geschreven blog opzetten) maar video of audio zou ik wel supertof vinden op mijn site. Als ik ooit de gêne overwin ga ik misschien zelfs vloggen. Who knows?

In elk geval: als ik iets doe waarbij audio een rol speelt, zal het heus wel eens voorkomen dat iemand iets zegt. Ik vind het niet zo erg als iemands stem in zo’n vlog of andere film- of geluidsbestanden klinkt. Dat is denk ik ook het meeste dat je van iemand merkt. En de kans dat ik het meeste daarvan eruit knip is dan toch wel aardig aanwezig.

Namen

Mijn naam is nogal duidelijk, ook al blog ik officieel onder de nickname ‘Leonella’. Zowel die nickname als de sitenaam Horstinkistan komen namelijk gewoon van mijn eigen naam. Wat dat betreft vind ik alles helemaal prima, al zal ik de combinatie voornaam + achternaam zo veel mogelijk proberen te vermijden in één tekst.

Waar ik wel veel voorzichtiger mee ben zijn de namen van anderen. Veel bloggers noemen wel de naam van hun partner, ook als deze niet of niet veel in beeld komt. Dat doe ik niet. Niet alleen omdat Meneer S. een minder vaak voorkomende naam heeft, maar ook omdat (zelfs als die naam wél veel voor zou komen) hij daarmee heel vindbaar zou zijn. Mijn andere familie benoem ik gewoon in hun relatie tot mij: Zusje voor mijn zusje, Broertje voor mijn broertje enzovoort. De enigen die ik iets anders noem zijn mijn moeder (Moekie) en mijn vader (Vati). Voor neefjes, nichtjes, ooms en tantes noem ik hoogstens een voorletter erbij, aangezien er daar meer van zijn. Bijvoorbeeld: Neefje R is het kind van Zusje, maar Nichtje R is het kind van Tante D. Als het heel ingewikkeld wordt is er vast wel een mouw aan te passen, ik ga het niet hebben over Tante J van Meneer S is de oma van Nichtje S.

De naam van mijn kind

Ik weet dat veel bloggers óf geen beeld van hun kind laten zien maar wel de namen noemen, óf wel namen noemen maar geen beeld laten zien. Ik heb besloten allebei niet te doen. Qua beeld en verhalen heb ik al het een en ander uitgelegd, maar de naam…

Verscheidene bloggers zeggen ‘ik heb met zorg een mooie naam gekozen die bij ons past, dus waarom zou ik die niet noemen?’ Daar ben ik het helemaal mee eens: wij hebben ook met zorg een mooie naam gekozen die aan allerlei eisen voldoet en die we ook nog mooi vinden. Ik ben trots op mijn kind en hoe mooi en lief hij is, maar ook op zijn mooie naam. Als het nu een naam was die veel voor komt had ik er misschien minder problemen mee deze te noemen, maar we horen niet voor niets van alle kanten ‘o, aparte naam’, of zelfs: ‘die naam heb ik nog nooit eerder gehoord.’ Dan vertel ik trots hoe we op de naam zijn gekomen, wat hij betekent en wat al niet meer.

En toch… ik heb er in het echte leven al moeite mee om de naam te noemen. Niet alleen omdat het een minder vaak voorkomende naam is, maar ook omdat het niet mijn naam is. Ik weet dat sommigen het overdreven zullen vinden, maar het voelt alsof ik inbreuk maak op zijn privacy door zijn naam te noemen. Zijn naam is zijn naam, dus het is aan hem om te kiezen aan wie hij zich bekend maakt. Nu kan hij dat niet dus ik maak die keuze voor hem, maar ik vind het soms wel lastig om te doen.

Omdat ik er in het offline leven al moeite mee heb, is het ergens wel logisch om online in elk geval die keuze aan hem te laten. Immers: offline is het soms noodzakelijk, maar online zie ik er geen enkele noodzaak toe. Baby E. blijft dus voorlopig gewoon Baby E. tot hij daar te oud voor wordt en ik een nieuwe afkorting voor hem vind…